Celebrity seeding ไม่ใช่การซื้อสื่อ ในเกาหลี เสื้อผ้าชิ้นหนึ่งไปถึงคนดังเพราะสไตลิสต์เลือกจากราวในโชว์รูมสำหรับตารางงานจริง เช่น ลุคสนามบิน สัมภาษณ์สื่อ เวทีเพลง หรือฟิตติ้งซีรีส์ การเข้าใจลำดับนี้คือสิ่งที่แยกแบรนด์ที่ถูกใส่จริงออกจากแบรนด์ที่ได้แค่ถูกพูดถึง
จากราวโชว์รูมสู่หน้าจอ
เริ่มจากการพิจารณาแบรนด์: ทิศทางคอลเลกชัน ระดับราคา ไซซ์ และความเหมาะกับการถ่ายภาพ จากนั้นเราวางแผน PR ที่ระบุกลุ่มคนดังเป้าหมายและรายการหรือตารางงานที่ควรมุ่งไป แล้วจึงเข้าสู่ขั้นตอนสัญญาและการนำสินค้าเข้าโชว์รูม
เมื่อสินค้าอยู่บนราวแล้ว การนำเสนอต่อสไตลิสต์จึงเริ่มขึ้น สไตลิสต์เลือกของให้ศิลปินของตนเอง งานนี้จึงเป็นการดูแลความสัมพันธ์อย่างต่อเนื่อง ทั้งลุคบุ๊ก ข้อมูลรายซีซัน และการตอบคำขอยืมอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่การส่งอีเมลหว่าน
สิ่งที่แบรนด์ต้องเตรียม
ควรเตรียมสินค้าอย่างน้อยราว 30 ชิ้นรวม SKU แยกสี และไม่เกินประมาณ 200 ชิ้น น้อยเกินไปสไตลิสต์จัดลุคไม่ได้ มากเกินไปราวจะไร้จุดเด่น และควรใส่สินค้าเรือธงเข้าไปด้วย ไม่ใช่เฉพาะเบสิกที่ปลอดภัย
เตรียมภาพสินค้าที่สะอาด ข้อความแนะนำแบรนด์สั้น ๆ และเงื่อนไขการใช้ภาพที่ชัดเจน ความล่าช้าตรงจุดนี้คือสาเหตุที่พบบ่อยที่สุดที่ทำให้การยืมไม่กลายเป็นภาพออกสื่อ
การวัดผล
วัดผลด้วยคลิปปิ้ง ได้แก่ ใครใส่ วันไหน รายการหรือช่องใด ใส่ชิ้นไหน และการกระจายต่อในสื่อแฟชั่นและคอมมูนิตี้ ทรัพย์สินเหล่านี้จะถูกนำไปใช้ต่อในหน้าสินค้า โฆษณา และเอกสารเสนอบายเออร์
มอง seeding เป็นระบบปฏิบัติการ — โชว์รูม สไตลิสต์ และคลิปปิ้ง — ไม่ใช่การปรากฏตัวครั้งเดียว